mały|Zestaw przykładowych znaków niealfabetycznych fontu Times New Roman oraz fontu Alegreya Znaki niealfabetyczne (ang. analphabetic symbols) – system znaków graficznych formalnie nie należących do alfabetu, ale będących jego uzupełnieniem. Podział znaków niealfabetycznych zależy przede wszystkim od funkcji, jaką pełnią. Wśród nich można wyróżnić znaki interpunkcyjne, znaki diakrytyczne oraz znaki pełniące funkcje odsyłaczy czy skrótów.
Za najstarszy znak niealfabetyczny uznaje się kropkę środkową, wydzielającą wyrażenia i skróty. Jej tradycja sięga starożytnej Grecji, a później starożytnego Rzymu. Obecnie wykorzystywana jest w spisach, nagłówkach czy materiałach naukowych. Późniejszymi odmianami kropki środkowej są inne, dziś niezbędne, znaki interpunkcyjne: przecinek ( , ), dwukropek ( : ), ukośnik ( / ), dywiz ( - ) czy myślnik ( –, — ).
Łacińskie zestawy ISO (określone przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną), będące normą dla większości projektantów fontów w Europie i Ameryce Północnej, zawierają około trzy razy więcej znaków niealfabetycznych, w porównaniu do ilości liter alfabetuRobert Bringhurst, Elementarz Stylu w typografii, Kraków 2013,s. 84–85..