W latach 1908/1909 księgozbiór liczył 26 tysięcy woluminów, zaś w 1943 roku osiągnął stan 150 tysięcy. Ze względu na fakt, iż magazyny obliczono na pomieszczenie zaledwie 50-58 tys. książek, na rok 1924 planowano rozbudowę pomieszczeń. Nie doszło jednak do niej, a do przechowywania części materiałów wykorzystywano przyległe korytarzeAndrzej Januszajtis, Zarys historii Politechniki Gdańskiej, [w:] Politechnika Gdańska. Wczoraj, dziś, jutro, red. Barbara Ząbczyk-Chmielewska, Bożena Hakuć, Gdańsk 1995, s. 13..
W 1923 r. w wyniku umowy między Towarzystwem Przyrodniczym w Gdańsku a Senatem Wolnego Miasta Gdańska, księgozbiór Towarzystwa przekazano jako depozyt do Politechniki. Biblioteka Technische Hochschule przejęła od Senatu, liczący ponad 30 tysięcy woluminów, księgozbiór należący do założonego w 1742 roku Naturforschende Gesellschaft. Zawierał on m.in. starodruki oraz rękopisy. Porozumienie między Towarzystwem, a władzami Wolnego Miasta zakładało m.in., by księgozbiór ustawiono w pomieszczeniach biblioteki uczelnianej, lecz osobno względem pozostałych zbiorów oraz by każdą z książek Towarzystwa zaopatrzono w znak własności. Członkom Towarzystwa porozumienie gwarantowało bezpłatne korzystanie zarówno z księgozbioru wydzierżawionego, jak i uczelnianegoDz. cyt., s.