Ermaloz Koberidze (; ur. we wsi Cchmori w rejonie Oni w Gruzji, zm. 12 lipca 1974 w Tbilisi) – radziecki wojskowy narodowości gruzińskiej, generał major, Bohater Związku Radzieckiego (1945).
Życiorys Urodził się w rodzinie chłopskiej. Miał wykształcenie średnie, od 1922 służył w Armii Czerwonej, w 1926 ukończył Kremlowską Zjednoczoną Szkołę Wojskową im. WCIK, był żołnierzem piechoty, od 1933 służył w wojskach wewnętrznych NKWD ZSRR. W 1939 ukończył kursy doskonalenia kadry dowódczej, od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami, w kwietniu 1942 został dowódcą 117 Dywizji Piechoty, w 1943 otrzymał stopień generała majora, walczył na Froncie Kalinińskim, Północno-Zachodnim, 1 Nadbałtyckim i 1 Białoruskim, brał udział m.in. w operacji rżewsko-wiaziemskiej, wyzwoleniu Białorusi i Polski oraz szturmie na Berlin. 27 lipca 1944 wraz z dywizją (w składzie 69 Armii 1 Frontu Białoruskiego) sforsował Wisłę w rejonie Kazimierza Dolnego, gdzie po przeprawie na zachodni brzeg uchwycił przyczółek.
W 1948 ukończył Wyższą Akademię Wojskową im.