Nurek był obciążony butami o masie 8 kg każdy, utrzymującymi go w pozycji pionowej. Nos nurka był zatkany zaciskiem, jego oczy nie były w żaden sposób chronione, co wynikało z panującej w regionie Espalion tradycji nurkowania z otwartymi oczami. Pierwszymi testerami sprzętu byli doświadczeni podwodni rybacy, cabussairs, którzy stosowali taką technikę podwodną w czasie połowów. Jedyny zachowany egzemplarz sprzętu Rouquayrola-Denayrouze’a z 1864 znajduje się Musée du scaphandre w Espalion.
27 czerwca 1864, patent no. 63606: gumowany skafander dla aparatu nurkowego.
1865: Rouquayrol i Denayrouze opracowali miedzianą maskę doczepianą do skafandra, zasilaną powietrzem przez ustnik. Wydychane gazy usuwane były przez ręczny zawór zwrotny. Po problemach zgłaszanych przez nurków, w 1866 maskę (nazywaną ze względu na swój kształt "pyskiem") zastąpiono tradycyjnym hełmem nurkowym wyposażonym w ustnik i zawór wylotowy.
5 września 1865: wyposażenie skafandra w gwizdek ostrzegawczy, za pomocą którego nurek sygnalizował niski poziom powietrza.
17 lutego 1866: patent na filtr z drucianej siatki, chroniący mechanizm regulatora przed cząsteczkami zawiesin, unoszącymi się w toni wodnej.
Wynalazki Auguste’a Denayrouze’a