Ślepiec bałkański (Spalax graecus) – gatunek ssaka z podrodziny ślepców (Spalacinae) w obrębie rodziny ślepcowatych (Spalacidae).
Systematyka Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1898 roku niemiecki zoolog Alfred Nehring nadając mu nazwę Spalax graecus. Holotyp pochodził z okolic Czerniowców w Bukowinie północnej na Ukrainie.
S. graecus należy do grupy gatunkowej graecus. Bywał łączony ze ślepcem stepowym (Spalax microphthalmus), ale obecnie jest uznawany za osobny gatunek. Badania mtDNA i morfologiczne wykazały istotne różnice między S. graecus, S. antiquus i S. istricus, które potwierdzają ich status jako odrębnych gatunków. Garnitur chromosomowy tego zwierzęcia tworzy 31 par (2n=62) chromosomów (FN=124). Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten takson za gatunek monotypowy.
Etymologia Spalax: spalax, σπαλακος spalakos „kret”. graecus: „grecki, Grek”, od Graecia „Grecja”.
Zasięg występowania Ślepiec bałkański występuje w południowo-zachodniej Ukrainie i północno-wschodniej Rumunii. Jego obszar występowania jest nieciągły. Występuje na nizinach i wyżynach.