Stanisław Jerzy Rudziński (ur. 25 kwietnia 1895 w Wąchocku, zm. w kwietniu 1940) – rotmistrz Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Witolda i Florentyny z domu Kolbicz. Miejscem w którym się wychowywał w 1905 był dom rodzinny, a kiedy zmarł ojciec majątek krewnych znajdujący się niedaleko Mińska. W latach 1907–1911 uczył się w gimnazjum rządowym w Mińsku, a następnie przeniósł się do gimnazjum w Warszawie. W 1913 ze względów materialnych przerwał naukę i wyjechał do Zagłębia Dąbrowskiego. Pracował tam na stanowisku praktykanta górniczego w kopalni „Niwka”, zbierając pieniądze na naukę w Szkole Górniczej.
Jego plany przekreślił wybuch I wojny światowej, ale dowiedziawszy się o powstaniu Legionów Polskich, w końcu sierpnia 1914 wstąpił do kompanii marszowej organizowanej w Jaworzynie przez por. Cieślińskiego. Poprosił jednak o przeniesienie do oddziałów kawalerii Legionów. Zaliczył egzamin z jazdy konnej po którym skierowano go do 2 szwadronu, formującego się w Pogorzałach. Razem ze szwadronem przeszedł kampanię karpacką, bukowińską, bessarabską i wołyńską. W 1915 z samodzielnych szwadronów utworzono 2 pułk ułanów w którym w 1916 w Czewlu ukończył kurs oficerski, a następnie w Mińsku Mazowieckim kurs Wyszkolenia Kawalerii.