Na możliwość taką wskazuje również historyk Marek Jedynak.
Pochówek ofiar Na trzeci dzień od mordu, partyzanci nakazali okolicznym chłopom dokonanie pochówku ofiar. Ciała zamordowanych leżały na stosie, były rozebrane do naga, zalane krwią, na głowach i piersiach miały rany postrzałowe. Leżały rozrzucone na terenie o powierzchni ok. 100 metrów kwadratowych. Zwłoki zakopano w nieoznaczonym miejscu w Lesie Siekierzyńskim w pobliżu mokradeł. Dokonującym pochówku AK-owcy nakazali milczenie pod groźbą śmierci.
Miejsce pochówku ofiar nie było następnie znane, a dokładna liczba ofiar nie została ustalona. Według Marka Jedynaka, udało się jednak na podstawie rozmów z okolicznymi mieszkańcami ustalić miejsce pochówku. Dariusz Libionka wskazuje liczbę 50–60 zamordowanych Żydów. Ewa Kołomańska, historyk z Mauzoleum w Michniowie, utrzymuje, że liczba ofiar wynosiła od 30 do 50. Według niektórych relacji wśród zamordowanych były też dzieci, lecz budzi to wątpliwości.
Krytyka źródeł informacji o zdarzeniu Część publicystów podnosi argument, że przebieg mordu został ustalony głównie w oparciu o zeznania i inne dowody zebrane w toku śledztwa i postępowania sądowego przeprowadzonego w 1950 przez organy państwowe, które programowo zabiegały w okresie stalinowskim o kompromitację Armii Krajowej.