Ludwik Adam Jucewicz herbu Juńczyk (ur. 15 grudnia 1813 roku w – zm. 24 marca 1846 roku w Leplu) – żmudzki szlachcic, ksiądz, pisarz, etnograf, historyk, folklorysta, opisywał życie codzienne na Żmudzi.
W 1842 roku jako pierwszy zapisał legendę o Juracie i Kastytisie.
Życiorys Urodził się w rodzinie szlacheckiej zamieszkałej na Żmudzi. Jego ojciec Dominik nie miał ziemi i pracował jako ekonom i dzierżawca w dworze pokiewskim Rodowicza. Matką Ludwika była pochodząca ze żmudzkiej szlachty Ewa Gimbut herbu Nałęcz. W latach 1823–1829 uczęszczał do gimnazjum w Krożach. W 1829 roku zapisał się na wydział medyczny Uniwersytetu Wileńskiego, ale nie ukończył studiów. Następnie zapisał się na Wileńską Akademię Duchowną, którą ukończył w 1838 roku. Jako ksiądz został przydzielony do parafii w Święcianach, a w latach 1840–1842 był księdzem w Świadościu. W 1840 roku został zaproszony do , jako nauczyciel dzieci marszałka Jana Żurawskiego. W tym czasie zakochał się w córce marszałka, Malwinie Żurawskiej, która później zaszła z nim w ciążę. Zdecydował, że nie może zostawić kobiety samej z dzieckiem i by ją poślubić, przeszedł z katolicyzmu na prawosławie. W tamtych czasach była to bardzo radykalna decyzja i w oczach litewskiego społeczeństwa Ludwik Jucewicz został uznany za zdrajcę na rzecz Rosji.