Na tym etapie prac oczekiwano jeszcze zdolności do przenoszenia 454 kg uzbrojenia w kadłubowych lukach bombowych, a sama konstrukcja powinna charakteryzować się cechami niskiej wykrywalności radiolokacyjnej. Jednakże gestor nie przewidywał wykonywania misji bezpośrednio nad polem walki. Maszyna, co oczywiste, miała być w pełni kompatybilna ze wszystkimi systemami komunikacji lotniskowca. Dodatkowo po raz pierwszy pojawił się wymóg możliwości realizowania zadań latającej cysterny, zdolnej do zaopatrywania w paliwo innych maszyn. Wstępny plan przewidywał zakup ośmiu systemów, w skład każdego miały wchodzić cztery samoloty, po jednym systemie dla każdego ze skrzydeł lotniskowcowych (Carrier Air Wing). Do przetargu zgłosiło się czterech producentów: Lockheed Martin z projektem Sea Ghost bazującym na RQ-170 SentinelLockheed Martin ujawnia Sea Ghost, „Raport”, nr 9 (2012), s. 110, , Northrop Grumman z projektem modernizacji X-47B, Boeing z wersją aparatu Phantom Ray i General Atomics Aeronautical Systems z morską wersją General Atomics Avenger – Sea AvengerMaciej Szopa, Avenger ER – najnowszy członek rodziny Predatorów, „Wojsko i Technika”, nr 1 (2017), s. 76–80, . Zaskakująco, w skład zespołu pracującego nad maszyną General Atomics wchodzi należący do Boeinga Autonomous Systems Group.