Chruścielowce rdzawe miały szybko i sprawnie uciekać, były jednak nielotne. Upieczone smakiem przypominały wieprzowinę, zaś ich skóra spieczoną świńską skórę.
Przedstawienia z epoki thumb|left|Obraz Savery’ego z 1626; być może w prawym dolnym rogu jest chruścielowiec rdzawy Wiele informacji o wyglądzie tych ptaków pochodzi z obrazu, którego autorstwo przypisuje się Jacobowi Hoefnagelowi, bazującego na obserwacji ptaka z menażerii Rudolfa II Habsburga, wykonanego około 1610. Jest to jedyne barwne przedstawienie chruścielowca rdzawego, nie ma jednak pewności, czy przedstawia ptaka żywego, czy wypchanego. Najprawdopodobniej ptak do Europy dotarł żywy, jako że nie jest to prawdopodobne, by na pokładzie przebywali taksydermiści, a spirytus nie był wówczas jeszcze stosowany do konserwacji okazów. Większość tropikalnych zdobyczy konserwowano w postaci wysuszonych głów i stóp. Możliwe, że ptak ten żył przez pewien czas wśród innych zwierząt cesarza, które również uwieczniono w serii obrazów. Obraz odkrył w zbiorach cesarza Georg von Frauenfeld, opublikował go w 1868, wraz z przedstawieniem dodo i samego artysty.