Slow cinema (z ang. „kino powolne”) – nurt kina autorskiego, kładący nacisk na długie ujęcia, często minimalistyczny, obserwacyjny, z ograniczoną narracją.
Jego największy rozwój przypada na pierwsze dekady XXI wieku. W przeciwieństwie do wcześniejszych nurtów (np. francuskiej nowej fali) nie pojawił się na jednym obszarze, lecz ma zasięg globalny. O wspólnym klasyfikowaniu jego przedstawicieli decydują przede wszystkim względy estetyczne i formalne.
Z uwagi na eklektyzm i nieostrość granic nurtu istnieją różne propozycje jego opisu, w ramach których zaznaczają się m.in. różnice w zastosowanej terminologii, definicji nurtu czy listach reprezentatywnych filmów.
Nazwa Nazwa slow cinema jest najszerzej przyjętą do opisywania nurtu, choć proponowane są też inne, kładące nacisk na różne cechy. Harry TuttlePrawdziwe imię: Benoit Rouilly wprowadził termin „współczesne kino kontemplacyjne” (Contemporary Contemplative Cinema, CCC), uznając go za najodpowiedniejszy do opisu stawiającego na kontemplację trendu stylistycznego w kinie najnowszym. Rafał Syska nazywa nurt „filmowym neomodernizmem”, aby podkreślić jego historyczne usytuowanie w roli kontynuacji powojennego modernizmu filmowego oraz przeciwwagi dla postmodernizmu.