Niemniej jednak, Adolf II miał znacznie rozbudowany obiekt około 1420 i wyposażony w uderzającą wieżę zamkową, która służyła mianowicie też jako prawobrzeżny bastion hrabiów Kleve przeciw elektoratowi Kolonii i od zewnątrz do 1600 na sporadycznych wyprawach myśliwskich była odwiedzana.
Podczas instytucji prawnych zamek w Dinslaken został w 1444 ostatni raz czasowo oddzielony od terytorium Kleve, kiedy to wojewoda Adolf II swojego najmłodszego syna, Jana I z Burgundii, z dworu sprowadził z powrotem, żeby jemu prowadzenie wojny przeciwko arcybiskupowi Kolonii Dytrykowi II z Moers przekazać. Dytryk II otrzymał odpowiednie wyposażenie, mianowicie prawobrzeżne obszary Kleve z Duisburga aż do Rees i przez to też Dinslaken. Jednak majątek i zamek wróciły do księstwa zaledwie cztery lata później, kiedy to Jan I zastąpił swojego ojca jako książę. Pod koniec 1500 wiadomo było, że budynki zostały w międzyczasie zaniedbane, w latach 1495-1496 konieczne były liczne remonty. Dodatkowo ogień zniszczył obszar w 1517. Prawdopodobnie po tym incydencie zbudowano północno-zachodnie skrzydło zamku. Okrągła wieża służyła w 1600 wielokrotnie jako więzienie. Między innymi w latach 1516-1521 domniemana czarownica, Ulant Dammartz była tam uwięziona.