Trybunał inkwizycji w Valladolid – trybunał inkwizycji hiszpańskiej, mający swą siedzibę w Valladolid. Działał w latach 1488–1820 (z przerwą 1808–1814).
Został utworzony w związku z podejrzeniami chrześcijan pochodzenia żydowskiego o potajemne wyznawanie judaizmu, jednak najbardziej znany jest z powodu procesów domniemanych luteran pod koniec lat 50. XVI wieku, w wyniku których dwadzieścia sześć osób spalono na stosie, a część z tych egzekucji odbyła się w obecności samego króla Hiszpanii Filipa II. Trybunał ten pozostawał bardzo aktywny co najmniej do połowy XVIII wieku, a ostatecznie zniesiono go w 1820 w związku z generalną likwidacją hiszpańskiej inkwizycji w wyniku liberalnej rewolucji 1820.
Historia Inkwizycja hiszpańska została utworzona w 1480 w związku z podejrzeniem wobec hiszpańskich chrześcijan żydowskiego pochodzenia (tzw. marranów) o potajemne wyznawanie judaizmu. Większość marranów żyła w południowej Kastylii i Andaluzji i to tam powstały pierwsze trybunały (Sewilla w 1480, Kordoba w 1482, Jaen i Ciudad Real w 1483). Niemniej, stopniowo działalność inkwizycji rozszerzano także na północne prowincje, gdzie społeczności marranów, choć mniej liczne, również istniały.