Promieniowanie ciepła jest silną funkcją temperatury i jakikolwiek wzrost temperatury rdzenia szybko zwiększy straty ciepła. Po wyłączeniu pierwotnych pomp solnych reaktor pasywnie obniża moc do bardzo małego poziomu. Może on nadal nagrzewać się powoli przez małe, ale stałe ciepło rozpadu, jak opisano wcześniej. Ze względu na dużą pojemność cieplną grafitu i soli, nagrzewanie jest powolne. Powolne nagrzewanie powoli zwiększa utratę ciepła promieniowania cieplnego, a następnie utratę ciepła z samego naczynia strażniczego do powietrza zewnętrznego. Niskociśnieniowy przepływ azotu przez naturalną konwekcję na zewnątrz zbiornika strażniczego, transportujący ciepło do dachu budynku reaktora metalowego. Ten dach zapewnia wymaganą pasywną utratę ciepła, działając jak gigantyczny grzejnik zewnętrzny. W wyniku tego utraty ciepła są zwiększane, podczas gdy ciepło zaniku naturalnie spada osiągając równowagę, w której temperatury osiągają najwyższą wartość, a następnie spadają. Dynamika cieplna i bezwładność całego układu jednostki rdzenia w silosie zamykającym wystarcza do pochłonięcia i rozproszenia ciepła rozpadu.