Prosoma połączona była z opistosomą (odwłokiem) wąskim łącznikiem (petiolusem) wykształconym z pierwszego segmentu tej drugiej. Kształt opistosomy zbliżony był do owalnego. Na jej wierzchu leżało siedem tergitów o prostych krawędziach przedniej i tylnej oraz zaokrąglonych krawędziach bocznych, na jej spodzie zaś siedem sternitów włącznie z dwoma wieczkami płuc książkowych. Pierwsze wieczko miało pośrodku krawędzi tylnej owalną strukturę. W tyle opistosomy cztery segmenty tworzyły pygidium. Na tylnym końcu opistosomy wyrastał biczykowaty, dłuższy od ciała telson zbudowany z około 30–50 naprzemiennie dłuższych i krótszych członów; człony dłuższe wyposażone były w pierścień szczecinek. Zwierzęta przypuszczalnie utrzymywały telson w pozycji wyprostowanej ku tyłowi, jak współczesne głaszczkochody. Wyrastające spod tylnej krawędzi trzeciego sternitu kądziołki przędne pary przednio-bocznej były dobrze wykształcone, zbudowane z ośmiu członów pierścieniowatych i jednego stożkowatego. Zamiast kądziołków przędnych pary przednio-środkowej występowała pośrodku tylnej krawędzi trzeciego sternitu para gruczołów przędnych. Dobrze wykształcone kądziołki przędne pary tylno-bocznej wyrastały spod krawędzi czwartego sternitu i zbudowane były z dziesięciu członów pierścieniowatych i jednego stożkowatego.