Wzgórza Radomickie (332.267) – małe pasmo górskie w Polsce w Sudetach Zachodnich, w południowo-zachodniej Polsce, w województwie dolnośląskim. Według podziału fizycznogeograficznego Jerzego Kondrackiego mikroregion leżący w południowo-wschodniej części mezoregionu Pogórza IzerskiegoWzgórza Radomickie.
Opis Wzgórza Radomickie to niewielkie pasmo górskie złożone ze wzniesień nieprzekraczających 500 m n.p.m. o powierzchni około 120 km², położone w dorzeczu Bobru i jego dopływów w południowo-wschodniej części Pogórza Izerskiego. Pasmo ciągnie się na długości około 30 km, o przebiegu NE – SE od miejscowości Lubań na północnym zachodzie do okolic Pilichowic na południowym wschodzie; maksymalna szerokość pasma 4,1 km. Pasmo podzielone jest na kilka części dolinami potoków. Od południowego zachodu graniczy z Obniżeniem Lubomierskim i Wzniesieniami Radoniowskimi, od których oddzielone są Maciejowickim Potokiem, od południowego wschodu z Górami Kaczawskimi, a od północnego wschodu z Wzniesieniami Gradowickimi. Część północno-zachodnia ma charakter grzbietu z kulminacją Wiatraczna (436 m n.p.m.). Wzgórza tworzy ciąg łagodnych, kopulastych wzniesień o różnorodnej morfologii, urozmaicone dolinami o charakterze wciosowym i przełomowym.