Teoria umysłu Ponieważ umysł zajmuje bardzo ważną rolę w doktrynie tej szkoły, był podmiotem drobiazgowych analiz. Myśliciele tej tradycji podzielili go na osiem, całkowicie oddzielnych, świadomości. Według nich podział jest następujący: Pięć świadomości zmysłów: świadomość widzenia, świadomość słyszenia, świadomość zapachu, świadomość smaku i świadomość dotyku. Manovijñāna lub manas-vijñāna (sans. मानस-विज्ञान; chiń. 意識 yìshi) – organ postrzegania, czyli świadomy umysł, który tworzy pojęcia z postrzeżeń otrzymywanych z zewnątrz. Traktowany jako szósty zmysł. Manas (sans. मानस; chiń.) – ośrodek myślenia, umysł świadomości siebie, woli i rozumowania na podstawie ukierunkowania na siebie. Ālayavijñāna (sans. आलयविज्ञान; chiń. 阿賴耶識 ālài yéshi) – świadomość magazynującaKenneth Ch'en. Buddhism in China. Ss. 321, 322.
Świadomość magazynująca jest składnicą, w której są magazynowane „nasiona” (skr. bījā) czyli skutki karmy działającej od niemającego początku czasu. Dlatego inną jej nazwą były także vipākavijñāna – świadomość karmicznej spłaty, oraz sarvabījākavijñāna – świadomość wszystkich nasion. Każdy czyn i myśl generuje rodzaj „odcisku” czy też wrażenia, będący rodzajem duchowej energii, która jest przechowywana w alaji.