Bronisław Bartyński (ur. 17 września 1901 w Zaborowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Władysława i Wiktorii z domu Gierlak, urodzony 17 września 1901 w Zaborowie. Podczas I wojny światowej był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Początkowo służył w 2 pułku artylerii polowej. Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 grudnia 1922. W latach 20. był oficerem 64 pułku piechoty w Grudziądzu. W 1928 był w kadrze oficerów piechoty. W 1932 był w kadrze Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Od 1932 był oficerem 61 pułku piechoty i Centralnej Szkoły Podoficerów Korpusu Ochrony Pogranicza. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935. Przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza służył w szeregach batalionu KOP „Osowiec” i batalionu KOP „Łużki”. Od marca 1939 był dowódcą 1 kompanii granicznej batalionu KOP „Delatyn”. Później do czasu mobilizacji w sierpniu 1939 pełnił stanowisko dowódcy kompanii granicznej KOP „Małaszki” w składzie batalionu KOP „Łużki”.