Po ojcu, autorze Cours de littérature, który w przeciągu roku objął posadę szefa gabinetu Armanda Fallières’a w ministerstwie edukacji, by następnie zostać mianowanym inspektorem generalnym, syn odziedziczył pewien gust literacki. Młody Louis, podobnie jak ojciec, doceniał Hugo i chętnie go czytywał, ale oddawał się również lekturze autorów mniej klasycznych: Verlaine’a, Maupassanta, Kiplinga. Lubił sport, czego dowodem jest mnogość dyscyplin, jakie uprawiał: biegi, rugby, kajakarstwo, pływanie i boks. Uczęszczał do liceów Charlemagne i Louis-le-Grand, jednak szkoła go nie pasjonowała. W swoim autoportrecie opublikowanym w numerze dziennika sportowego Le Vélo podsumował ją słowami: „mętna młodość – dziesięć lat w ponurym liceum – nauka bez blasku – wszelka wojowniczość niknie w obliczu powolnej opresji greki”. Studiując na Sorbonie, uczył się języka wietnamskiego w nadziei, że pewnego dnia uda się na Daleki Wschód. Otrzymawszy dyplom, odbył obowiązkową służbę wojskową w Chartres, która nie podobała mu się nie mniej niż nauka. Nie poszedł w ślady starszego brata, oficera marynarki, który w 1902, w trakcie powrotu z kampanii w Kochinchinie, zmarł niespodziewanie na tyfus.