Uniknął niemieckiej niewoliWedług ustnych przekazów po zakończeniu wrześniowych walk stworzył organizację konspiracyjną działającą w okolicach Brześcia nad Bugiem, której struktury weszły w skład Służby Zwycięstwu Polski. W okolicach marca 1940 r. został przerzucony do Francji. i walczył w Polskich Siłach Zbrojnych. Na dzień 7 kwietnia 1944 r. w randze kapitana dowodził 2 szwadronem 1 pułku pancernego, następnie (12.08.1944 r.) objął stanowisko I zastępcy dowódcy tegoż pułku. W uznaniu wybitnych czynów bojowych i osobistego męstwa, wykazanych w pierwszym okresie walk 1 Dywizji Pancernej – na wschód od rzeki Dives, a w szczególności za boje pod Chambois w sierpniu 1944 r. – Naczelny Wódz odznaczył kapitana Bartosińskiego Orderem Wojennym Virtuti Militari kl. 5 (zarządzenie L.dz. 1040/GNW/44 z dnia 25 sierpnia 1944 r., nadanie ogłoszono w Dzienniku Personalnym Naczelnego Wodza i Ministra Obrony Narodowej Nr 4 z dnia 29 września 1944 r.). Rozkazem Naczelnego Wodza (L.dz. 2150/Tjn.Pers.44) z dniem 7 września 1944 r. został mianowany na stopień majora. W dalszym okresie swej służby nadal pełnił funkcję I zastępcy dowódcy 1 pułku pancernego, wchodzącego w skład 10 Brygady Kawalerii Pancernej w 1 Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka. Poległ w dniu 29 października 1944 r. pod Ijpellar (dzielnica w gminie Breda).