Szczególnie silnie narażone na taką tyranię są demokracje opierające się na referendach (które uniemożliwiają pogłębioną dyskusję i niuansowanie decyzji politycznej).
Jako instytucjonalne zabezpieczenia przeciwko tyranii większości proponowano: związanie większości regułami proceduralnymi, zagwarantowanie nienaruszalnych podstawowych praw i wolności, sądowa kontrola konstytucyjności prawa, kontrola procesu legislacyjnego przez drugą izbę parlamentu (niewyłanianą na zasadach większościowych), kwalifikowane weto głowy państwa, które może być stosowane w procesie prawodawczym, wymóg kwalifikowanej większości w kluczowych głosowaniach czy trójpodział władzy.
Przykłady w praktyce
Tyrania purytańskiej większości w Massachusets w czasach procesów w Salem; Tyrania białej większości w USA i dyskryminacja Afroamerykanów; Tyrania Hutu w Rwandzie w czasach ludobójstwa Tutsi; Tyrania antysocjalistycznej większości w USA i Cesarstwie Niemieckim z czasów I WŚ, co wiązało się z prześladowaniem politycznym działaczy socjalistyczno-antywojennych (Eugene Debs w Ameryce, Róża Luksemburg i Karl Liebknecht w Europie); Szeroko pojęte odbieranie wolności obywatelom, np.