Jomma, System polityczny Syrii a „Arabska Wiosna Ludów”. Reforma państwa czy upadek reżimu?, [w:] red. K. Górak-Sosnowska, K. Pachniak, Bunt czy rewolucja? Przemiany na Bliskim Wschodzie po 2010 roku, Ibidem, Łódź 2010, , s. 123..
We wrześniu 1963 na kongresie partii doszło do szeregu konfliktów ideologicznych, personalnych i wyznaniowych, wynikających z niejednorodnego składu ugrupowania. Ostatecznie przyjęta została ultralewicowa linia ideologiczna, jednak realizujący ją rząd Amina al-Hafiza upadł po trzech miesiącach. W kolejnych latach naprzemiennie tworzone były gabinety radykałów i umiarkowanych działaczy partii. W 1965 jeden z takich gabinetów, na czele którego ponownie stał ad-Din al-Bitar, ogłosił przyjęcie jako oficjalnej linii partyjnej „socjalizmu zachodnioeuropejskiego” i odejście od niektórych przeprowadzonych przeszłości reform gospodarczych, w tym częściową prywatyzację.
W II poł. lat 60., po wewnątrzpartyjnym przewrocie w Syrii, a następnie przejęciu władzy przez iracką gałąź partii w swoim kraju w 1968, krajowe (regionalne) kierownictwa partii w obu państwach znalazły się w konflikcie.