mały|Grób Stanisława Hueta na cmentarzu Powązkowskim Stanisław Marian Huet (ur. 8 lipca 1904 we Lwowie, zm. 13 marca 1961 w WarszawieMariusz Leszczyński Księża diecezjalni Archidiecezji Lwowskiej obrządku łacińskiego. Słownik biograficzny, wyd. IPN, Warszawa 2020, s. 278-279) – polski duchowny rzymskokatolicki, pastoralista, teolog moralista, działacz społeczny, w latach 1953-1956 wikariusz generalny Archidiecezji krakowskiej, zaliczany do tzw. księży patriotów.
Życiorys Był synem Zygmunta Hueta i Teofili Huet, z d. Grabińskiej.
Początkowo był uczniem gimnazjum w Wiedniu, w 1922 ukończył IV Państwowe Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie, w tym samym roku wstąpił do seminarium duchownego w tym mieście. W 1924 został wysłany na studia doktoranckie na Gregorianum, w 1926 obronił tam pracę doktorską. . 6 listopada 1927 przyjął święcenia kapłańskie, w 1929 obronił pracę doktorską z teologii na Angelicum. Po powrocie do Polski pracował w Żółkwi (1929-1930), a od 1931 w Stryju, gdzie był katechetą w szkole powszechnej im. Jana Kochanowskiego oraz żeńskim seminarium nauczycielskim. W latach 1933–1937 był kapelanem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w Morszynie, w 1937 opublikował prace Psychoanaliza a sakrament pokuty i Aleksander Manzoni. Uwagi nad moralnością katolicką.