thumb|Insygnia faraona: nechacha, nemes oraz heka. Faraon () – jedno z określeń władcy starożytnego Egiptu, będące zniekształconą wersją staroegipskiego Per-āa – „wielki dom”. Od XVIII dynastii termin ten zaczęto odnosić również do zarządcy tego „wielkiego domu” (pałacu), czyli władcyNowy komentarz biblijny – Księga Rodzaju, t. I, cz. 3, Edycja św.Pawła 2015, s.145.
Do najwybitniejszych faraonów należeli: Chefren, Totmes III, Seti I, Ramzes II. Jedynie w przypadku czterech kobiet władczyniom przyznano godność i funkcję faraonów: Nitokris, Neferusobek, Hatszepsut i Tauseret.
Faraon miał przynajmniej dwa imiona wpisane w kartusz: noszone od urodzenia oraz imię koronacyjne. Tworzyły one królewską tytulaturę, czyli tzw. Królewski Protokół.
Geneza nazwy i tytulatura
Termin ten pojawił się w XVI wieku p.n.e., gdy starożytny Egipt wkroczył w okres silnej ekspansji terytorialnej pod rządami XVIII dynastii. Wywodzi się od staroegipskiego Per-āa, dosłownie oznaczającego „wielki dom”. Początkowo było to określenie siedziby (pałacu) władcy, z czasem jednak zaczęło oznaczać jego samegoPodobnie jak umowno-domyślne określenia historyczne Wysoka Porta dla władzy tureckiego sułtana czy Biały Dom dla urzędu prezydenta USA (Paul Johnson: Cywilizacja starożytnego Egiptu. Warszawa 1997, s. 44)..