Przerys reliefu z piramidy władcy, okres Nowego Państwa. Praktycznie władza faraona była realizowana poprzez urzędników, którzy organizowali i nadzorowali prace przy budowie i naprawie kanałów nawadniających, zbierali daniny od chłopów i rzemieślników, określali rodzaj i wielkość upraw, w imieniu faraona sądzili przestępców. Ustrój państwa oparty na władzy faraona określić można jako monarchię despotyczną opartą na teokracji.
W okresie rzymskim żaden z aktualnie panujących cesarzy nie koronował się oficjalnie jako faraon, choć w dekoracjach sztuki świątynnej często występują w stroju faraonów w scenach składania ofiar bogom egipskim. Łączyło się to ze zmianą roli i upadkiem znaczenia roli kolegiów kapłańskich poddanych rzymskiej kontroli, których poparcie dla władzy cesarskiej było zbędneJadwiga Lipińska: W cieniu piramid. Wrocław: Ossolineum, 2003, s. 195.. W Egipcie stanowiącym od czasów Augusta wydzieloną prowincję cesarską (gdzie senatorowie nie mieli prawa wstępu bez specjalnego zezwolenia), faktyczną władzę Rzymu reprezentował w Aleksandrii namiestnik – mianowany spośród ekwitów prefekt Egiptu (praefectus Aegypti, później dux Aegypti) jako praefectus Augustalis, tj. sprawujący ją w imieniu samego cesarzaAnna Świderek: Historie nieznane Historii. Warszawa, PWN, 1962, s.