Związek zagroził przy tym, podejmując 13 stycznia stosowną uchwałę, masowym opuszczeniem mieszkań na znak protestu i wskazał jednocześnie, że około 120 mieszkań nie zostało zasiedlonych z powodu zbyt wysokiego czynszu.
Zgodnie z projektem jeszcze w 1930 roku wytyczono planowane nowe ulice (Unicką i hetm. Stefana Żółkiewskiego). Nieco później, w latach 1933–34, utworzono według projektu łódzkiego architekta zieleni Stefana Rogowicza prawie trzyhektarowy park (z powodu rezygnacji z budowy 7 bloków znacznie większy od pierwotnie planowanego), rozciągający się między ulicami Bednarską i Sanocką, oddzielający bloki w kwartale „robotniczym” od ul. hetm. Stefana Żółkiewskiego.
Nowe osiedle, nazywane także kolonią urzędniczo-robotniczą, otrzymało początkowo nazwę Z.U.P.U. (Zakładu Ubezpieczeń Pracowników Umysłowych), stąd jego mieszkańcy mawiali, że mieszkają w zupie lub na zupie. Już w 1934 roku – w związku z połączeniem pięciu instytucji ubezpieczeniowych w jeden Zakład Ubezpieczeń Społecznych – nazwę zmieniono na osiedle Z.U.S. (współcześnie osiedle ZUS). Nowy park od razu został nazwany parkiem Z.U.S.