– Rada wykonała ogromną pracę nad konkretną realizacją reformy liturgicznej, której wynikiem były liczne dokumenty, księgi liturgiczne i rytuały obrzędowe. Wszystkie opublikowane dokumenty były przygotowywane zgodnie z wypracowanym w toku prac itinerarium. Najpierw jedna lub więcej grup konsultorów redagowały schematy, które oceniało zgromadzenie relatorów (Coetus relatorum), wprowadzając swoje korekty. Następnie schematy przedstawiano zgromadzeniu plenarnemu Consilium. Tam, po dyskusji i ewentualnych nowych korektach, zadawano precyzyjne pytania biskupom, którzy odpowiadali na każde z nich osobnym głosowaniem. Proces ten miał nie zawsze przebiegać spokojnie i bez przeszkód, wobec czasem sprzecznych opinii. Przy opracowywaniu obrzędów, zanim jakiś rytuał został zaakceptowany, musiał wcześniej być przetestowany w celebracjach liturgicznych w wybranych miejscach. → Rok 1964 21 kwietnia wydano wzór dekretu (Decretum typicum) do udzielenia zgody konferencjom episkopatów, które zwróciły się do Kongregacji o zatwierdzenie swojej decyzji o przejściu na język narodowy – było to uproszczenie procedury z uniknięciem zbędnych formalności. We wrześniu, dokument Inter oecumenici – pierwsza instrukcja co do realizacji postanowień soborowej Konstytucji o Liturgii.