thumb|left|240px|Papież reformy liturgicznej Bł. Paweł VI na górze Tabor w trakcie pielgrzymki do Ziemi Świętej w styczniu 1964 r. Bp Karol Wojtyła, który pielgrzymował miesiąc wcześniej (5-15.12.1963 r.) tak wyjaśniał cel tej podróży: „Już w roku ubiegłym Ojczyzna Odkupiciela przyciągała do siebie wielu Ojców Soboru. W roku bieżącym stało się to jeszcze bardziej powszechne. Czujemy, że pracując nad odnową Kościoła na Soborze, musimy zwrócić się wprost do samego Chrystusa Pana, którego Kościół jest Ciałem Mistycznym (...) Pielgrzymka Ojca św. nadała niejako wyższą jeszcze rangę pielgrzymkom Ojców Soboru do Ziemi Świętej, a między innymi także i tej, w której miałem szczęście brać udział w dniach od 5 do 15 XII 1963 r. wraz z kilkunastu innymi Księżmi Biskupami z Polski”.
Realizacja celów reformy wyznaczonych przez sobór Podstawową zasadą reformy sformułowaną przez Konstytucję soborową było świadome, aktywne i pełne uczestnictwo wiernych (actuosa et facilis participatio fidelium) w liturgii Kościoła (SC 79). Nie chodziło więc o zwykłe uproszczenie niektórych obrzędów, ale o całościową „reformę ogólną” (por. SC 3 i 21), prowadzoną w duchu Tradycji. Reformę należało przeprowadzić z rozwagą, wprowadzając innowacje jedynie tam, gdzie wymagała tego rzeczywista korzyść wiernych (por.