Rozwija się z niej grzybnia, która po kilku tygodniach wytwarza pod skórką rośliny rdzawobrunatne uredinia, a w nich nowy typ zarodników – urediniospory. Wydostają się na zewnątrz przez pęknięcia skórki i nadal rozprzestrzeniają chorobę. Pod koniec sezonu wegetacyjnego pod skórką rośliny powstają czarne zarodniki przetrwalnikowe zwane teliosporami.
Początkowo choroba występuje w niewielkim nasileniu na zewnętrznych liściach pora. W wyniku infekcji wtórnych szybko jednak rozprzestrzenia się. Czasami porażenie może być tak silne, że skupiska zarodników zlewają się z sobą. Silnie porażone liście brunatnieją i obumierają.
Ochrona Zapobiega się chorobie poprzez prawidłowe zabiegi agrotechniczne: zbieranie z pola i niszczenie resztek pożniwnych, gdyż stanowią one źródło infekcji, głęboka orka jesienna uniemożliwiająca skuteczne kiełkowanie teliospor znajdujących się w porażonych częściach roślin, prawidłowe nawożenie — czyli zachowanie odpowiednich proporcji między azotem, fosforem i potasem. Przenawożenie azotem powoduje zwiększenie wrażliwości roślin na rdzę, płodozmian. Na tym samym polu cebula i por nie powinny być uprawiane częściej, niż co 5 lat.