ogólnoniemieckich (1965-1971).

W 1971 otrzymał tytuł profesora, następnie został dyrektorem Instytutu Polityki Międzynarodowej i Ekonomii (Instituts für Internationale Politik und Wirtschaft – IPW) (1971-1973), kier. Wydziału Zachodniego KC SED, później przemianowanego na Wydział Polityki i Gospodarki Międzynarodowej KC SED (1973-1985). Był zastępcą członka (1976-1978), i członkiem KC SED (1978-1986), sekretarzem oraz członkiem Biura Politycznego KC SED (1984-1985).

Häber, jako szef wydziału zachodniego KC SED, nawiązał bliskie kontakty z politykami Republiki Federalnej. Polityka dialogu Ericha Honeckera i chęć ściślejszej współpracy NRD z Republiką Federalną sprawiły, że stał się w Politbiuro idealnym zwolennikiem polityki zachodniej Honeckera. Polityka niemiecko-niemiecka Honeckera spotkała się jednakże ze sporym sprzeciwem w ZSRR, a zwłaszcza u Czernienki i Ustinowa w wyniku którego np. Honecker musiał odwołać planowaną podróż do ówczesnej Republiki Federalnej. Häber stał się politycznie odizolowany. Przeszedł załamanie nerwowe i w dniu 18 sierpnia 1985 został przyjęty do szpitala rządowego w Berlinie-Buch (Regierungskrankenhaus Berlin-Buch), gdzie 16 września Honecker podyktował mu rezygnację z zajmowanego stanowiska stanowisk "ze względów zdrowotnych".