Włodzimierz Hodys (ur. 19 lutego 1905 w Bratkowcach, zm. 28 lutego 1987 w ParyżuJan Adamczewski, Kraków od A do Z, Krajowa Agencja Wydawnicza, s. 85, Kraków, 1992Według artykułu autorstwa Małgorzaty Reinhard-Chlandy Włodzimierz Hodys – indywidualność pedagoga i animatora sztuki (patrz: Bibliografia, s. 175–186), W. Hodys zmarł w szpitalu w Gonesse pod Paryżem.) – polski historyk sztuki, pedagog, animator kultury.
Życiorys Urodził się 19 lutego 1905 jako syn Gabriela i Heleny z Motylewskich. Studiował historię sztuki, germanistykę i filologię klasyczną na lwowskim Uniwersytecie Jana Kazimierza, a także w Pradze i Wiedniu. W czerwcu 1939 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych na podstawie pracy „Drogi i pozostałości romańskiej architektury na ziemiach wschodniosłowiańskich”, napisanej pod kierunkiem profesorów Edmunda Bulandy i Władysława Podlachy. W czasie okupacji przebywał we Lwowie, po wojnie osiadł w Krakowie. Był pierwszym dyrektorem Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie, od stycznia 1946 do 1955. W latach 50. pisał w krakowskim czasopiśmie literacko-artystycznym „Zebra”. Był jednym z inicjatorów powstania kabaretu „Piwnicy pod Baranami”, inspirowanego podobnymi miejscami w Paryżu. Wykładał w Akademii Sztuk Pięknych, gdzie kierował katedrą historii sztuki aż do przejścia na emeryturę w 1971.