Po tym zwycięstwie Wandalowie zajęli kolejną hiszpańską prowincję Carthaginensis i coraz śmielej łupili rzymskie miasta, a po zebraniu floty docierali na Baleary i do Mauretanii. Wina za porażkę spadła na wizygockie posiłki, które odmówiły walki i Bonifacjusza, który porzucił Kastynusa.
Po powrocie do Rawenny doszło do starć zwolenników Kastynusa z poplecznikami Galli Placydii, która miała duży wpływ na swego przyrodniego brata Honoriusza. Honoriusz opowiedział się po stronie swego wodza, a siostrę wygnał na początku 423 wraz z dziećmi do Konstantynopola.
Po śmierci Honoriusza w sierpniu 423 Kastynus prawdopodobnie potajemnie wspierał uzurpatora Jana. W 424 wyznaczono go na urząd konsula. Po śmierci Jana w 425, Kastynus został wysłany na wygnanie za wspieranie uzurpatora.
Przypisy
Bibliografia Źródła
Opracowania
Kategoria:Wodzowie rzymscy Kategoria:Konsulowie Cesarstwa Rzymskiego