Obłomow (ros. Обломов) – powieść rosyjskiego pisarza Iwana Gonczarowa z 1859 r. Powieść opisuje życie Ilji Iljicza Obłomowa, rosyjskiego szlachcica wychowanego w tradycyjny sposób, który zupełnie nie przygotował go do samodzielnego życia w zmieniającej się Rosji. Użyty w powieści termin „obłomowszczyzna” stał się szybko popularny w Rosji jako doskonały opis rosyjskiej szlachty, ubożejącej wskutek swego lenistwa, apatii, braku wykształcenia i samozadowolenia.

Bohaterowie Ilia Iljicz Obłomow – (lat 32-33 na początku powieści) dobroduszny, jedyny syn ziemiańskiej rodziny, wychowany w “cieplarnianych” warunkach i zupełnie nieprzygotowany do samodzielnego życia. Podjęcie jakiejkolwiek decyzji jest dla niego torturą – albo odkłada ją w nieskończoność, albo zdaje się na innych, przez co jest nieustannie wykorzystywany (z wyjątkiem Sztolza). Z faktu tego albo nie zdaje sobie sprawy, albo go po cichu akceptuje, wiedząc, że to i tak wygodniejsze rozwiązanie, a wygoda stanowi dla niego najważniejsze kryterium jego egzystencji (co skrzętnie wykorzystuje Tarantiew). Dlatego jego ulubioną taktyką jest tak długie opóźnianie podjęcia decyzji, jak tylko się da. Obłomow był swego czasu urzędnikiem o wysokiej randze, ale nie wytrzymał na tym stanowisku dłużej jak trzy lata. Zrezygnował przed trzydziestką oficjalnie ze względu na stan zdrowia.