Dwa lata później odbyła się konwencja, na której pojawili się działacze socjalistyczni, którzy postulowali wprowadzenie 8-godzinnego czasu pracy i zakazu przywożenia pracowników kontraktowych z Chin. Nominację prezydencką uzyskał James Weaver, który w wyborach powszechnych otrzymał około 307 tys. głosów. W połowie lat 80. XIX wieku poparcie dla greenbacks znacznie spadło, a sama partia zaczęła się rozpadać. Większość działaczy zaczęła sprzyjać idei nieograniczonego parytetu srebra i zaczęli przechodzić do formującej się Partii Populistycznej.
Wybory prezydenckie Kandydat Głosy powszechne Głosy elektorskie 1876 Peter Cooper 75 973 0 1880 James Weaver 305 997 0 1884 Benjamin Butler 175 096 0
Wybory do Izby Reprezentantów Liczba mandatów 1878 13 1880 10 1882 2 1884 1 1886 1
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historyczne partie i ugrupowania Stanów Zjednoczonych Kategoria:Historia ruchu robotniczego Kategoria:Partie socjalistyczne i socjaldemokratyczne w Stanach Zjednoczonych