Opis obrazu Munárriz został przedstawiony w półpostaci, siedzący przy stole i lekko obrócony w stronę widza. Na stole leży książka, w której palcem zaznacza stronę, jakby widz zaskoczył go w trakcie lektury. Jest to kompendium wykładów na temat retoryki i literatury pięknej (Lectures on Rhetoric and Belles Lettres), które zostało przetłumaczone przez Munárriza, a jego ponowne madryckie wydanie pt. Lecciones sobre la retórica y las bellas letras opublikowano w 1815. Za modelem ułożona jest sterta książek, a na ich grzbietach widnieją nazwiska ważnych poetów, do których Blair nawiązuje w swoim dziele: Horacy, Wirgiliusz, Kwintylian, Camões, Petrarka, Boileau, Cervantes i Addison.
Munárriz ma na sobie pozbawiony ozdób czarny kaftan, który nabiera niemal płaskiego i abstrakcyjnego trójkątnego kształtu, zwieńczonego białym kołnierzykiem koszuli i żabotem. Twarz została oddana w sposób realistyczny, a jej wyraz odzwierciedla pewną nieufność wobec widza. Malując twarz, Goya w nowatorski sposób posłużył się szarymi tonami. Podobnie jak w przypadku portretu Omulryana, postać jest nadmiernie wydłużona. Goya starał się poprawić proporcje, o czym świadczą pentimenti wokół głowy modela. Trójkątna kompozycja i wydłużona forma przywodzą na myśl styl El Greca. Ciemna paleta jest u Goi typowa dla portretów burżuazji.