rodericanus do siebie, a nie do szpaka reuniońskiego, bardziej przypominającego szpakowate z Azji Południowo-Wschodniej i prawdopodobnie przybyłego na wyspy w nowszej spośród dwóch kolonizacji. Maskareny to jedyne, z wyjątkiem Madagaskaru, wyspy w południowo-zachodniej części Oceanu Indyjskiego z endemicznymi gatunkami szpaków. Prawdopodobnie jest to zasługa ich izolacji, zróżnicowanej topografii i roślinności.
Opis thumb|Hipotetyczna rekonstrukcja oparta na opisie Tafforeta, szczątkach subfosylnych oraz wyglądzie spokrewnionych gatunków Szpaki maskareńskie były stosunkowo duże jak na przedstawicieli Sturnidae, liczyły bowiem 25–30 cm długości. Ich ciało miało barwę białą lub jasnoszarą, z brązowoczarnymi skrzydłami oraz żółtym dziobem i nogami. Tafforet napisał o tych ptakach, co następuje:
Tafforet był dobrze zaznajomiony z fauną Reunionu, na którym żyły także spokrewnione szpaki rodrigueskie. Dokonał licznych porównań między zwierzętami z różnych siedlisk, stąd fakt pominięcia przez niego informacji o czubie u szpaków maskareńskich oznacza, że takich nie było.