Ludwika Wacława Tarłowska (ur. 11 kwietnia 1914 w Warszawie, zm. 17 sierpnia 2004 tamże) – polska lekarz onkolog.
Życiorys Urodziła się 11 kwietnia 1914 w Warszawie. Maturę zdała w czerwcu 1931 i zapisała się na Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego. Dyplom lekarza uzyskała w 1937 i rozpoczęła pracę na oddziale leczenia gruźlicy Szpitala WolskiegoWspomnienie o Prof. dr hab. med. Ludwice Tarłowskiej. Podczas II wojny światowej w jej mieszkaniu przy ul. Wawelskiej 15 był składany pierwszy numer pisma Związku Walki Młodych, wydanego 20 lutego 1943. 15 września 1943 na skutek donosu została aresztowana przez gestapo i osadzona w izolatce przez Niemców na Pawiaku, skąd 30 lipca 1944 została wywieziona do obozu Ravensbrück, pracowała jako lekarz do chwili likwidacji obozu i w lipcu 1945 z transportem chorych wróciła do Polski. Po wojnie podjęła pracę w Instytucie Radowym w Warszawie, w 1952 była jedną z osób opracowujących Drugi Program Walki z Rakiem w Polsce, w a 1952 objęła kierownictwo nad Oddziałem Ginekologii Onkologicznej IR. Doktorat uzyskała w 1951 roku, docentem została w 1955, a profesorem w 1967 roku. Otrzymała tytuł członka honorowego Polskiego Towarzystwa Onkologicznego. Zmarła 17 sierpnia 2004.