mały|Pracownia stolarska do nauki slojdu w Danii (1931) Slojd (szw.: slöjd – zręczność, biegłość) – wywodzący się ze Skandynawii system nauczania prac ręcznych w drewnie, metalu, tekturze, wiklinie.
Historia Jego prekursorem był Uno Cygnaeus, który w Finlandii w 1866 opracował program nauczania robót ręcznych i wprowadził do szkół jako odrębny przedmiot. W Szwecji slojd spopularyzował Otto Aron Salomon (1849-1907), założyciel seminarium nauczycielskiego w Nääs, w którym wykształcenie zdobyło ok. 3 tys. nauczycieli z całej Europy.
Celem wychowawczym nauki zręczności (slojdu) było: wpojenie dobrego smaku i miłości do pracy w ogóle, wdrożenie szacunku do ciężkiej pracy fizycznej, lecz użytecznej, rozwój uczucia niezależności i zaufania we własne siły, przyzwyczajenie do porządku, dokładności, czystości i schludności, rozwój oka, zmysłu dotykowego, poczucia formy, jak i zręczności ręki, przyzwyczajenie do uwagi, pomysłowości, do wytrwałości i cierpliwości, pobudzenie rozwoju sił fizycznych, zręczność w posługiwaniu się przyrządami, dokładne wykonanie robóthttps://www.pulib.sk/web/kniznica/elpub/dokument/Lukac1/subor/Uberman.pdf.