W 1883 z okazji setnych urodzin Simona Bolívara namalował La muerte del Libertador, obraz przedstawiający Bolívara na łożu śmierci. W następnym roku pojechał do Peru, aby wykonać szkice miejsc bitew pod Junina i Ayacucho do obrazów, których wykonanie rząd powierzył Tovarowi. W wyniku śmierci mistrza Herrera sam musiał dokończyć La Batalla de Ayacucho (1890).
Po powrocie z Peru poświęcił się malowaniu portretów i realizacji dzieł takich jak La Caridad (1886) i La muerte de Ricaurte en San Mateo (1889). Zajął się też dziennikarstwem, podpisując się pod artykułami pseudonimem „Santoro”. Współpracował z pismem El Cojo Ilustrado i został założycielem gazety El Granuja.
W 1892 został dyrektorem Edificios y Ornato, a w 1908 dyrektorem Academia Nacional de Bellas Artes. W tym okresie musiał zmierzyć się z niezadowoleniem dużej grupy studentów, którzy domagali się zmian w orientacji i nauczania sztuk plastycznych. Ruch ten miał wpływ na powołanie Círculo de Bellas Artes. W 1911 wraz z Pedro Arismendim Brito napisał regulamin i program nauczania w Instituto Nacional de Bellas Artes, który obejmował sekcję malarstwa i rzeźby oraz inną sekcję muzyki i deklamacji. W tym samym roku, pod presją młodych artystów, złożył rezygnację ze stanowiska dyrektora Academia Nacional de Bellas Artes.