Konstrukcja Zawieszenie zapożyczono z Alfetty, z przodu zastosowano dwie pary wahaczy poprzecznych, z tyłu zaś pracował układ de Dion. W odróżnieniu od Alfetty zastosowano aluminiową belkę tylnej osi, oraz hydrauliczne wspomaganie kierownicy. Na potrzeby Alfy 6 opracowano nową jednostkę napędową, która miała zastąpić wysłużone silniki R6 o żeliwnym bloku. Konstrukcja w układzie V6 została opracowana przez Giuseppe Busso. Silnik o pojemności 2,5 l osiągał 156 KM. Zasilanie zapewniało sześć gaźników dolnossących – każdy cylinder otrzymał osobny gaźnik. Zastosowano pojedyncze wałki rozrządu w obu głowicach, napędzane za pomocą paska. Alfa 6 wykorzystywała skrzynie biegów opracowane w niemieckiej wytwórni ZF. Przekładnia ręczna miała pięć przełożeń, za dopłatą oferowano automatyczną o trzech przełożeniach. Ręczna skrzynia, w porównaniu z własnymi konstrukcjami Alfy Romeo, pracowała bardzo precyzyjnie i płynnie, lecz nie została doceniona przez fanów marki. Skrzynia biegów została umiejscowiona za silnikiem, tym samym Alfa 6 była jedynym pojazdem marki, wyposażonym w silnik V6, który nie wykorzystywał układu transaxle. Przekładnia główna została zabudowana z mechanizmem różnicowym o poślizgu ograniczonym do 25%. Alfę 6 wyposażono w hamulce tarczowe na wszystkich czterech kołach, przy czym tarcze kół przednich były wentylowane.