Sprawa Czwartego do bridge’a – proces o plagiat dramatu Tajemnica (plagiatem miał być utwór Czwarty do bridge’a) toczący się przed krakowskimi sądami w latach 1935–1939. Proces wytoczył Leon Wiesenberg przeciwko Adamowi Grzymale-Siedleckiemu. Sprawa cieszyła się dużym zainteresowaniem opinii publicznej i była relacjonowana w prasie codziennej.
Za Czwartego do bridge’a Grzymała-Siedlecki otrzymał w 1934 nowo utworzoną Nagrodę im. L. Reynela. Siedlecki był wtedy cenionym i popularnym autorem dramatycznym oraz ważną osobistością w świecie teatralnym. Dramat został wystawiony po raz pierwszy w warszawskim Teatrze Nowym w styczniu 1935. Miał też być pokazany na deskach krakowskiego Teatru im. J. Słowackiego, którego Siedlecki był wcześniej dyrektorem.
Wiesenberg był emerytowanym inspektorem kolejowym i literatem. Najpierw wystosował on List otwarty do kół decydujących na polu literackim i teatralnym w Polsce o naprawienie krzywdy, a następnie, 10 kwietnia 1935, złożył pozew. Proces odbywał się najpierw w Sądzie Okręgowym w Krakowie. Grzymała przyjął oskarżenia Wiesenberga z oburzeniem. O pomoc w znalezieniu dobrego prawnika poprosił swojego przyjaciela, mecenasa Janusza Olchowicza, który doradził mu zaangażowanie adwokata Zenona Brema.