Wyspiarscy faryzeusze (ang. The Island Pharisees) – powieść z 1904, pierwsze opublikowane dzieło Johna Galsworthy'ego pod własnym nazwiskiem (wcześniej publikował pod pseudonimem John Sinjohn – dosł. John, syn Johna).
Dzieło przed publikacją zostało poddane przez autora wyjątkowo dużej liczbie przeróbek i poprawek, w większości z inicjatywy Edwarda Garnetta, męża znajomej tłumaczki, Constance Garnett. Pierwotnie narratorem w powieści miał być Francuz Ferrand, odpowiednik współczesnego sowizdrzała, filozoficznie usposobiony włóczęga z wybujałym temperamentem. Garnett przekonał Galsworthy'ego, że narrator winien pochodzić ze środowiska mieszczańskiego lub ziemiańskiego, opisywanego w powieści. Powyższe spowodowało głębokie zmiany w treści, praktycznie napisanie dzieła od nowa i pochłonęło aż trzy lata. Narratorem został Shelton, reprezentant wyższych kręgów angielskiego mieszczaństwa, podróżujący po kraju i poznający ludzi różnych stanów i zawodów. Dostrzega on nędzę niższych klas społecznych i formułuje akcenty krytyki społecznej. Kocha się w Antonii Dennant, córce zamożnych ziemian, pochodzącej z kultywującej tradycję rodziny. Wszelkie zaburzenia tradycji są dla tych ludzi elementem zagrożenia, w związku z czym losy miłości tej pary narażone zostają na różne zawirowania.