Jan Popiel herbu Sulima (ur. 1836 w Kurozwękach, zm. 1 maja 1911 w Wójczy) – właściciel ziemski, powstaniec styczniowy, polityk konserwatywny, poseł na Sejm Krajowy Galicji V kadencji w latach 1882–1889.
Życiorys Był synem Pawła Popiela i jego żony Emilii z Sołtyków, starszym bratem Pawła. W 1847 ojciec oddał go do pruskiego katolickiego gimnazjum w Nysie. W 1851 zapisany został do Akademii Inżynierii Wojskowej w Bruck, a po jej ukończeniu został oficerem armii austriackiej, uczestniczył w bitwie pod Solferino. Złożył dymisję w armii i latem 1860 zgłosił się na ochotnika do armii papieskiej. 20 września 1860 przyznano mu stopień kapitana i zatrudniono przy fortyfikowania Ankony w oblężeniu Ankony kierował artylerią obronną jednej z bram miasta. W następstwie kapitulacji dostał się do niewoli, wkrótce zwolniony, otrzymał od Piusa IX Krzyż Św. Grzegorza.