Spośród krajów monitorowanych przez UNICEF (w tym 128 krajów słabo rozwiniętych), tylko 37 spełnia międzynarodowe założenia, aby ponad 90% gospodarstw domowych stosowało jodowaną sól kuchenną. W pozostałych państwach średnio tylko około 70% wszystkich rodzin ma dostęp do takiego rodzaju soli. Warto zwrócić uwagę, że przed rokiem 1990 było to jedynie 10% gospodarstw domowych.
Ostatnie rekomendacje WHO dotyczące ograniczenia spożycia soli jako czynnika ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego zmuszają do wprowadzenia dodatkowych nośników jodu w produktach spożywczych, takich jak mleko i naturalne wody mineralne o znanym stężeniu jodków (100-200 ug jodu/litr wody). Alternatywą jest kupowanie niesodowych soli kuchennych wzbogacanych o jod, pozostają one jednak nadal rzadko wybieranym produktem.
Sytuacja w Polsce Jodowanie soli spożywczej w Polsce wprowadzono po raz pierwszy w latach 1935-1939 w rejonie krakowskim w ilości 3,8 mg jodu/kg soli. Proces ten został przerwany przez wybuch II wojny światowej i wznowiony dopiero po 1947 roku. Z biegiem lat sól jodowano w różnych miejscach Polski w zmiennych ilościach 6-9 mg jodu/kg soli – aż do 1980 roku, kiedy to ponownie przerwano działania, tym razem z powodów ekonomicznych.