Na dole każdego z kręgów szyjnego widniała para otworów odżywczych, przegrodzonych grzbietem kostnym, coraz wydatniejszym i grubszym u kolejnych kręgów, idąc ku tyłowi szyi. thumb|Kręgi piersiowe holotypu Kręgi przejściowe pomiędzy szyjnymi i grzbietowymi w okolicy piersiowej plezjozaurów, blisko przedniego brzegu obręczy kończyny piersiowej, są często zwane kręgami piersiowymi (pectoral vertebrae). Elasmosaurus miał trzy takie kręgi, co stanowi częstą cechę rodziny elazmozaurów. Powierzchnie stawowe dla żeber kręgów piersiowych były trójkątnego kształtu i leżały na wyrostkach poprzecznych. Natomiast trzony miały po parze otworów odżywczych pośrodku dolnej części boku. Kręgi grzbietowe miały powierzchnie stawowe dla żeber na poziomie kanału kręgowego. Przednią i tylną część ich wyrostków poprzecznych zdobiły na brzegach wydatne grzbiety. Tutaj powierzchnie stawowe dla żeber lokowały się powyżej wyrostków poprzecznych, rozdzielając je. Były owalne do prostokątnych w obrysie. Wyrostki stawowe przednie nie dorównywały długością ich odpowiednikom odcinka szyjnego czy piersiowego, sięgały bowiem zaledwie poziomu trzonu jedną trzecią długości. Tylne z kolei osiągały więcej niż poziom trzonu tylną połowę swej długości. Kręgi grzbietowe nie nadają się do rozróżniania Elasmosauridae, gdyż nie przedstawiają cech diagnostycznych na poziomie rodzaju.