W planach cesarzowej Wu Zetian miał odgrywać wielką rolę, jednak jego przedwczesna śmierć pokrzyżowała jej plany. Zamiast więc niego wybrała Shenxiu, który dzięki temu stał się najsłynniejszym mistrzem chan tego okresuAntonino Forte. On the Origins of the Great Fuxian Monastery 大福先寺 in Luoyang. s. 46–49..
W Sutrze szóstego patriarchy Huinenga Faru znajduje się na liście dziesięciu jego głównych uczniówHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. s. 135., podobnie jak w Lidai fabao jiWendi L. Adamek. The Mystique of Transmission. s. 165..
W jego epitafium zatytułowanym Tang zhongyue shamen Shi Faru chanshi xingzhuang (chin. 唐中岳沙門釋法如禪師行狀, pinyin Táng zhōngyuè shāmén Shì Fǎrú chánshī xíngzhuàng; pol. Epitafium dla śramany [dynastii] Tang z Głównego Szczytu, mistrza chan Shi Faru) znajduje się najstarsze opisanie linii przekazu chan i można przypuszczać, że taka idea powstała w kręgu Faru lub jego najbliższych uczniów. Od Bodhidharmy linia przekazu biegła do Huike, od niego do Sengcana, potem do Daoxina, wreszcie do Hongrena i nieoczekiwanie do samego Faru. Jego pozycja została jednak podważona przez Lao’ana Hui’ana i Shenxiu, który w swoim epitafium figuruje jako szósty patriarcha, a Faru w ogóle nie jest wspomnianyWendi L. Adamek. The Mystique of Transmission. s. 161.Morten Schlütter. How Zen Became Zen. s.