Kronika władców Lagasz zaczyna się od wstępu mówiącego o legendarnych czasach zaraz po potopie. Wtedy to wielcy bogowie An i Enlil podjąć mieli decyzję o zachowaniu „nasienia ludzkości” (numun nam-lu2-ulu3). Ludzkość głodowała jednak i cierpiała niedostatek, gdyż nie były jej jeszcze znane ani rolnictwo ani irygacja. To właśnie wtedy Ningirsu, bóg opiekuńczy Lagasz, postanowił przekazać mieszkańcom swego miasta „motykę” (ĝišal), „szpadel” (ĝišmar), „kosz do noszenia ziemi” (gidusu) i „pług” (ĝišapin). Dzięki nim mieszkańcy Lagasz zaczęli kopać kanały i uprawiać ziemię, poprawiając tym swój los. Dalej tekst jest uszkodzony, a gdy ponownie staje się czytelny wymieniani są już w nim kolejno władcy Lagasz. Poza imieniem władcy tekst podaje też z reguły pewne dodatkowe informacje o nim: czyim był synem, jakiego miał boga opiekuńczego, jak długo panował, jakie kanały wykopał czy jakie świątynie wzniósł. Charakterystyczną cechą władców Lagasz jest ich długowieczność – podobnie jak wielu królów z Sumeryjskiej listy królów tak i oni panować mieli często przez setki a nawet tysiące lat. Pod koniec tekstu zaczynają pojawiać się już władcy znani ze źródeł historycznych, jak np.