W 1937 roku został 19 pancernego batalionu rozpoznawczego w Hanowerze.
Na czele tego batalionu uczestniczył w ataku na Polskę w 1939 roku, w składzie 19 Dywizji Piechoty, a po jej zakończeniu wraz z dywizją został skierowany na front zachodni. Następnie dalej dowodząc tym batalionem przekształconym w międzyczasie w batalion niszczycieli czołgów wziął udział w ataku na Francję w 1940 roku. W listopadzie 1940 roku został dowódcą 1 batalionu w 64 pułku strzelców wchodzącym w skład 16 Dywizji Pancernej, nie wzięła ona jednak udziału w walkach, będąc odwodzie wojsk niemieckich w czasie kampanii bałkańskiej. Następnie w okresie od lipca do listopada 1941 roku był w rezerwie kadrowej, jednocześnie od lipca 1941 roku pełnił obowiązki dowódcą 115 pułku strzelców, a w listopadzie 1941 roku jako p.o. dowódcy tego pułku w składzie 15 Dywizji Pancernej został skierowany do Afryki, gdzie weszła ona w skład Afrika Korps. Następnie od grudnia 1941 roku pełnił obowiązki dowódcy 104 pułku strzelców 15 Dywizji Pancernej. W styczniu 1942 roku został dowódcą grupy bojowej w skład której wchodziła oddziały z 15 Dywizji Pancernej i 90 Dywizji Lekkiej, a w lutym 1942 roku został dowódcą 155 pułku strzelców. Jednocześnie w czerwcu 1942 roku jednocześnie był zastępca dowódcy 90 Dywizji Lekkiej.