Nie było w nich piwnic, jednak w 1817 roku za każdym z domów Urząd Górniczy zlecił wybudowanie ziemianek.
W każdym z domów znajdowało się po pięć mieszkań: dwa mieszkania dwuizbowe o czynszu 6 talarów rocznie, jedno jednoizbowe mieszkanie z tyłu domostwa za 4 talary rocznie, dwa jednoizbowe mieszkania na piętrze po 3 talary rocznie.
Kolonię Wolność rozbudowano w późniejszym okresie w kierunku wschodnim, na terytorium miasta Tarnowskie Góry; stąd w momencie przejęcia wschodniej części Górnego Śląska przez Polskę (1922) była kolonią jednocześnie dwóch jednostek administracyjnych: miasta Tarnowskie Góry i gminy Stare Tarnowice.
Współcześnie thumb|left|Zabudowania Kolonii Wolności – widok współczesny (2018) Budynki Kolonii Wolności ulegały na przestrzeni lat wielokrotnym znaczącym przebudowom. Dobudowywano do nich nowe pomieszczenia, wprowadzano nowe podziały, dokonywano nadbudów oraz zmian pokryć dachowych, otworów okiennych i drzwiowych. Najdłużej zachowany w swojej pierwotnej formie był budynek przy ul. Wyszyńskiego 48, całkowicieMichał Bulsa, Patronackie osiedla robotnicze. Tom 1: Górny Śląsk, Łódź 2022, s. 262.