Był oficerem 2 Korpusu Polskiego zarówno na Bliskim Wschodzie jak i we Włoszech, służąc w stopniu porucznika. W 1944 został odwołany do Londynu. Zaangażował się w działalność Polskiego Czerwonego Krzyża, w zakresie organizacji opieki dla tzw. dipisów, w szczególności na obszarze Niemiec.

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii i osiadł w Londynie. Był zaangażowany w działalność organizacji o charakterze politycznym, niepodległościowym, społecznym, charytatywnym. Działał w emigracyjnym Stronnictwie Narodowym, był członkiem władz naczelnych SN w wolnym świecie. Po przekształceniu PCK w Towarzystwo Pomocy Polakom w Londynie był jego wieloletnim prezesem do końca życia. Był członkiem założycielem i wiceprezesem Instytutu Romana Dmowskiego w Londynie, członkiem zarządu Ogniska Polskiego, przewodniczącym Rady Zjednoczenia Polskiego w Wielkiej Brytanii. Pełnił funkcję wiceprezesa Polskiego Stowarzyszenia Byłych Sowieckich Więźniów Politycznych. Zasiadał w Zarządzie Głównym Stowarzyszenia Polskich Kombatantów. Był redaktorem i publicystą „Myśli Polskiej”, „Tygodnia Polskiego”. Pisał o deportowanych w ZSRR, o sytuacji w centralnej Azji, repatriacjach, losach Polaków pozostałych w ZSRR, o Katyniu. Wygłaszał liczne wykłady, angażował się w wiele inicjatyw, m.in.